De kras op de plaat

Een politiebureau. In Uganda. Kampala. Wat moet je daarvan verwachten? Goed. De tuintafel waaraan we ons verhaal mochten doen, miste een poot. Maar verder ging het allemaal verrassend soepel.

Je moet een beetje geluk hebben op reis. En gezond verstand. Dat laatste had ons misschien kunnen behoeden voor een kras op de plaat van ons project. Aan de andere kant: er was geen andere route en wie we ook spraken zei dat het écht heel veilig is in deze hoek van een toch al relatief veilige stad.

Dus we liepen er toch. Na ons laatste interview van de dag. Rond een uur of tien. Meer dan honderd meter door het donkere straatje was het niet naar de poort van ons Guesthouse. Instinctief keken we nog even achterom. Niemand.

Voor ons liepen wel twee jongens. Of waren het mannen? Het was te donker om het zeker te weten. Wij liepen sneller dan hen. En nog wat sneller dan onze toch al vlotte Hollandse tred, omdat we achter ons voetstappen hoorden naderen. Eén van de jongens voor ons wandelde schuin opzij. Een paar seconden later hoorden we een straal urine tegen de muur spetteren.

Je voelt dat het misgaat

Nou waren we natuurlijk sowieso niet ontzettend ontspannen, maar vlak voordat het misgaat, vóél je dat het misgaat. Alsof er een stofje in de lucht komt. Dat als je het inademt je hart laat bonzen zodat je het voelt kloppen in je nek.

De man voor ons draaide zich om, zijn handen schoten richting onze tas die hij met een zich mee rukte. Maaike liet niet los. Ze gilde. Meer naderende voetstappen. Silhouetten. Waren ze met drie? Met vier?

Dat ene beeld. Uit Guatamala City. Bepaald geen stad om op je gemak door het park te wandelen. Waar een man werd neergestoken die zijn tas niet losliet. “Maaike, laat gaan!” Onze handen vonden elkaar. We renden. Die laatste meters naar de poort.

“Dat is Oeganda”, zei Master, de eigenaar van het Guesthouse nadat hij wel tien keer ‘echt waar?’ had gezegd. Maar wat is dan precies Oeganda? Dat je in een steegje waar de afgelopen vier jaar nooit iets is gebeurd wordt beroofd? Dat er Oegandezen zijn die mensen beroven omdat ze geen werk hebben maar wel honger?

“Ben je 35? Dat geloven we niet!”

De volgende dag nam Master ons mee naar het politiebureau. Achter de tuintafel zat een vrouw die hij kende. “Waarom heb je me niet meer gebeld?” vroeg ze. “Je ziet er nog beter uit dan de laatste keer dat ik je zag”, antwoordde hij. Sweet talk, noemen ze dat hier. Wij deden mee. “Ben je 35? Dat geloven we niet!” Dat ging even zo door, voordat Master ons introduceerde als slachtoffers van een vreselijke gebeurtenis.

In een groot boek schreef de vrouw die er beter uitzag dan laatst gedetailleerd op wat er was gebeurd. Het bewijs van aangifte moest nog gekopieerd worden, dat was voor onze rekening, maar verder bleef de portemonnee in de zak. Sweet talk. En een beetje geluk. Maar we dachten ook: dit is Oeganda.

Master nam ons mee naar een winkelcentrum. Hij had vrij genomen om ons te helpen bij de aanschaf van een nieuwe telefoon. Hij zei honderd keer sorry. Ook al zeiden wij dat het niet zijn schuld was. Dit is óók Oeganda.

Het is balen. Van de kras op de plaat. Omdat we vaker omkijken. Pas lachen als iemand naar ons lacht. En ons afvragen of de jongen op de hoek, bij wie we ons ontbijt kopen, weet wie onze spullen heeft.

Maar het is maar een kras. Op een plaat met buitengewoon boeiende muziek.

3 thoughts on “De kras op de plaat

  1. Jeetje! Wat een ervaring. Eentje die jullie liever bespaard was gebleven. Maar ‘desalwelteplus’ hebben jullie het mooi beschreven. Hopelijk zijn jullie verder okay? Ik ga snel doorlezen.

  2. Hoi Guido en Maaike,

    Heel blij dat jullie ongedeerd zijn gebleven. Wat een nare ervaring. Heel goed gehandeld Guido !
    Blijf op jullie hoede, maar blijf ook genieten.
    Dat jullie veel indrukken opdoen staat als een paal boven water. Schrijven is dan ook nog eens een goede methode om het een en ander te ” verwerken” . Gelukkig hebben jullie elkaar, om op het einde van de dag alle ervaringen nog eens samen door te nemen.
    Liefs x mam/Cisca

  3. Wij genieten van jullie verhalen en belevenissen.Die rot kras gaan jullie hopelijk snel vergeten door al het positieve dat jullie om je heen zien. Goeie reis en zorg goed voor elkaar. Liefs artha, ook namens Rikus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>