De inhaalrace

inhaalrace

Achter de toonbank van Café Javas in Kampala maalt de koffiemolen onafgebroken espressobonen. Op ons tafeltje staat behalve échte koffie ook een nog warme brownie waar de gesmolten chocolade uit druipt. Dit is óók Oeganda.

Dertig universiteiten

Tegenover ons zit Mukiibi Proscovia Kibuuka. Ze is een aan Cordaid verbonden local advisor. “Tien jaar geleden waren er twee universiteiten in Oeganda. Nu hebben we er meer dan dertig. We are catching up.”

Oeganda is bezig met een inhaalrace. Er is vrede en economsiche stabiliteit. Het merendeel van de bezoekers van Café Javas is Afrikaan. Zij kunnen zich drie euro voor een kop koffie prima permitteren.

Kampala, kun je daar uitgaan?

Anouk, die de stichting Nnina Olugero begon zegt tegen ons: “Vrienden van mij denken dat Kampala een zandhoop is. ‘Kun je daar uitgaan?’ vragen ze dan. Terwijl dit de beste stad is om uit te gaan waar ik ooit ben geweest.”

Natuurlijk is er ook nog die andere kant. Waarom Anouk haar stichting begon. Alleenstaande hiv-positieve moeders. Ongewenste zwangerschappen. Kinderen die niet naar school gaan omdat er geen geld is voor schoolgeld en een uniform.

Oegandees potentieel

Maar Anouk gaat bewust niet zelf voor een groep jongeren staan om ze bij te praten over seks en condooms. “Ze nemen niks aan van een blanke, al zeggen ze van wel.” Ze maakt gebruik van het Oegandese potentieel. Zoals Francis, die een opleiding deed tot politieagent. Die als kind meemaakte hoe zijn moeder werd mishandeld. En nu vanuit Nnina Olugero mentale en lichamelijke weerbaarheidstraining geeft aan meisjes. Omdat hij niet wil dat hen overkomt wat zijn moeder is overkomen.

Geen zandhoop

Oeganda en de hoofdstad Kampala zijn geen zandhoop. Er is een functionerende overheid. Er zijn opgeleide jongeren. Er zijn succesvolle ondernemers. Daar kunnen initiatiefnemers wat mee. In het bestuur van hun stichting. En als medewerkers in het veld.

“Particuliere initiatieven hebben goede intenties”, zegt Mukiibi. Als ze maar niet vergeten wat er is en kan in een land als Oeganda, benadrukt ze. “Zorg dat je aan lokale gelden komt. Benut lokale middelen. Gebruik bestaande structuren. Voeg toe aan wat er al is. Investeer in kennis, niet in stenen.”

Blinde vlek

Voor sommige initiatieven betekent dat, dat ze zelf aan een inhaalrace moeten beginnen. Nog te vaak ziet Mukiibi dat initiatiefnemers een blinde vlek hebben voor hun zwakke plekken. “Ze hebben een bestuur dat uit familieleden bestaat, ze hebben geen kennis van de cultuur of de omgeving, ze geven nauwelijks macht aan hun lokale partners, ze denken dat ze alle problemen op kunnen lossen. Maar dat kon zelfs Jezus Christus niet.”

“Initiatieven moeten professionaliseren”, vindt Mukiibi. “Maar ze willen vaak geen professionele hulp, want dat is duur.” Mukiibi lacht zuurtjes. Ze gelooft in de goede bedoelingen van particuliere initiatieven. “Maar accepteer om geholpen te worden.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>